waar het spoor eindigt

het leven is geen zoete krentenbol robin patist

vaarwel pa

Vaarwel pa.png

vaarwel pa
geniet van eeuwig de rust
daar – aan de overkant
die wij in het aardse
in en met elkaar
lastig vinden konden

hier leidde de omgang
over wonderlijke paden
waarlangs over en weer
in het doen en laten
zonder of met elkaar
soms de keuzes schuurden

toch – hier en nu
is er stil het weten
van soms onzichtbare draden
die stevig ons verbonden
daarom ook zeggen wij
liever nog was jij hier

toch en éven nog
om elkaar te zeggen
waarvoor eerder wij
de woorden mistten
voor de vragen ook
die antwoordden zouden

dit moment van afscheid
komt rauwer daarom
in en op ons gemoed
want ergens eens of ooit
hielden wij de hoop
elkaar echt te vinden toch

vaarwel pa

wij vervolgen de weg
gepakt en gezakt met heugenis
vluchtig als een schaduw soms
die ons jou herinneren doet
in goede en in slechte dagen
als de vader van ons leven

vaarwel pa!
dat wij onszelf begrijpen
als ooit – dáár
wij elkaar weer zien
dáár – aan de overkant
waarheen jij nu vaart

vaarwel pa!

  • Geschreven voor (de (klein-)kinderen van) Dirk de Paauw – geboren 29 augustus 1952 en overleden 2 april 2017

sailing home

sailing home.png

  • voor (o)pa en maatje Jan Ooms (20 maart 1953 – 1 juni 2013)

zo kort geleden nog
maatje, schipper en reder
was alles hier nog perfect
lonkte een nieuwe lente
na een gure winter
tot het leven jou midscheeps raakte

toen je – voor het gevoel gisteren pas
vervolgens achter krabbend anker lag
bravourde je nog
beter een anker kwijt dan een heel schip
tot het aftakelen begon
sneller dan gedacht verwacht en gehoopt

voorvoelend dat je bakzeil moest halen
werd het kompas verdraaid
nam jij het helmhout
om het onvermijdelijk laatste bestek
zelf te maken

met orkaansnelheid
kreeg de wind jouw zeil vlot
moest je – voorgoed – het anker lichten
afknokken en uitvaren
zelf het roer houdend
richting verlichte eeuwigheid

waar jij gaat
blijven wij aan wal
met het gemixte van de achterblijvers
trots en blijde herinnering
weemoed en inmens verdriet
golven af en aan
landend in grote dankbaarheid
voor dat wat jij ons laat
het bolster op de kade
voor de in liefde gecreëerde zilvervloot

in kabbelende stroom en deinende kalmte
bleef jij die jij was en bent
een schippersjongen
hard en schonkig
met fluwelen binnenkant

alles had een reden
wij hebben jou
zoals jij ons hebt
bij het vervolgen van de weg
op eigen kompas
met vaste koers

starend naar de einder
houden wij aan de horizon
waar wij jou vermoeden
in havens aan de overkant
altijd het stipje en het sterretje

vaar wel schipper
bij het verder gaan
laven en koesteren wij ons
in het ruim van ons hart
aan de herinnering aan jouw bonkig zijn
vinden wij bij tegenslag, hagel of storm
onze baai van biskaje
en proosten wij
bij zon en vrolijkheid
op ‘onze ouwe’

het vaarwel schallend
nog uit de lijken geslagen
blijft het overtuigende weten
wij krijgen de mast weer op
door met dankbare hand
dat wat ons jou herinnert
aan te nemen
het strenge rechtvaardige
het welgemeende hoekige
de mantelende liefde
en de trots
op dat wat jij bent en jou is

in die wetenschap
zeggen wij – met vol gemoed
behouden vaart schipper
heb op jouw eeuwige tocht
de wind in de zeilen
en weet – ergens – ooit
in behouden haven
ligt een hereniging in het verschiet

geloof hoop en liefde

geloof hoop en liefde.png

adjossi

vaarwel en tot ziens

vaarwel en tot ziens1.png

Eeuwig meelopen…

eeuwig leven 2.png

Op de 2de zondag van december – Wereldlichtjesdag – worden er overal ter wereld kaarsjes aangestoken voor overleden kinderen. Zo gaat in 24 uur een golf van licht over de hele wereld. Tegelijkertijd staan wij stil bij het kind dat je mist. En kind, dat zijn wij allemaal….of het nu vader, moeder, broer, zus, opa, oma, oom, tante, of een lieve vriend is. Want hen die wij ons herinneren spiegelt ons het hart tot eeuwig metgezel!

Groots

groots.png

Geschreven uit dankbaarheid voor Joop (Groots) van der Schilden, in het eeuwige opgenomen op 30 november 2016

De overstap

De overstap.png

  • Geschreven uit dank en waardering voor Jan Chris Roosenburg, geboren Den Dolder, 1 januari 1940 en op 25 november vereeuwigd in ons hart!