de overkant van tijd

de overkant van tijd.png

de overkant van tijd
heeft een plek in zijn tuin
die de schoonheid heeft
die alleen jij hem bieden kan

zo herinneren wij jou nu
in elke bloem die voor ons bloeit
om de liefde voort te planten
die jij ons te leven geeft

 

als ik het licht kijk

wereldlichtjesdag 2 2019

als ik het licht kijk
van de lampjes en lichtjes
die ons verlangen wakkeren
vlammen kleine vuurtjes groot
wat wij liefst bij ons hebben

wie vasthoudend loslaten
warmen zij hoofd en hart
zoals alle dagen de liefde
leven in beweging brengt
dat niet gemist kan worden

  • Geschreven ter gelegenheid van Wereldlichtjesdag 2019 | 8 december 2019

warmend licht

warmend licht.png

wie meent dat er een einde komt
een einde aan mijn liefde voor jou
weet weinig van gehechtheid zijn
aan wie jij mij bent geworden en gebleven

jou stem hoor ik nog elke dag
bij het slaap gaan en wakker worden
als vogelzang in de vroege ochtend
die ik niet vergeten noch missen wil

als een oase van rust en warmte
die jij mij bent en blijven zult
gehuld in een keur van herinneringen
die mij ons steeds herleven doet

 

  • Een lichtpuntje dat mij binnenschoot | 8 december 2019

de bibliotheek van herinnering

de bibliotheek van herinnering

de momenten die ik kreeg van jou
zijn toen en nu deel van mijn leven
die ik voor altijd dichtbij mij houdt
zodat zij eeuwig blijven duren

ik heb ze in een kluis gelegd
in de woonplaats van mijn hart
waar ik ze steeds weer openen kan
met de code van onze liefde

zo kan ik naast tijden van verdriet
de tijd van samen lachen kiezen
de dagen ook van geluk en plezier
van alles dus wat wij samendeden

zo koester bewaar en bewaak ik
in mijn hoofd en mijn hart
de bibliotheek van herinnering
die wij samen vullen mochten

  • Dankbaar maakt ons de herinnering aan Joop (Groots) van der Schilden, in het eeuwige opgenomen op 30 november 2016
  • Foto: Maarten Crump | Kasteel Duivenvoorde |24 november |11:31

 

in het stille

in het stille

in het stille schuilen wij
bij de oude beelden van toen
ook nu ons pad gescheiden is
duurt zo onze reis samen voort

luidkeels zingend uit het hart
breken steeds nog nieuwe melodieën
die bij het voortgaan van de tijd
ons jou altijd weer genieten laten

  • In dankbare herinnering aan een warm en hartelijk mens, Jan Chris Roosenburg, geboren Den Dolder, 1 januari 1940 en sedert 25 november 2016 vereeuwigd in ons hart!

nooit meer hetzelfde

nooit meer hetzelfde

wat hebben we samen
veel bergen en dalen gelopen
door sneeuwstormen en smerig weer
zo goed ook als bij stralende zon

we maakten grapjes en we lachten
deelden onze gedachten of niet
we vochten met en scholden elkaar
tot wij in elkaars armen thuis kwamen

we joegen de stuipen op elkaars lijf
lachten en haalden herinneringen op
tot met onze ogen vol tranen
verdwaald wij elkaar weer vonden

ik zal je missen mijn vriend
want mijn vindtocht in het leven
zonder jou hier naast mij
zal nooit meer hetzelfde zijn

nooit meer hetzelfde

Verdicht ter herinnering | 9 november 2019

van jou houden

van je houden

 

van jou houden was geweldig
in feite zoveel meer dan dat
het was prachtiger en grootser
dan woorden zeggen kunnen

van jou houden was geweldig
zelfs als ik terugdenk nu
is dat de mooiste herinnering
die jij mij hebt gegeven

  • 8 november 2019

steeds noem ik jou

steeds weer jouw naam.png

steeds weer
zeg ik jouw naam
als ik denk

steeds weer
beleef ik jou
in mijn dromen

steeds weer
koester ik jou
met al mijn liefde

steeds weer
als ik jou naam noem
ben jij dichtbij

steeds weer
noem ik jouw naam
die ik niet vergeten zal

  • Geschreven bij gelegenheid van Allerzielen | 2 november 2019

Op 2 november herdenken van dierbare overledenen. Jong en oud, gelovig én ongelovig. Het is goed om de wereld zo nu en dan even stil te zetten en hun naam te blijven noemen.

bij ons zijn

bij ons zijn.png

onze hoofden harten en levens
waarin jij altijd aanwezig bent
omarmen jou warm elke dag
met een liefhebbende lach

liever zouden wij de tijd herscheppen
door jouw ster aan het firmament
terug naar hier te verhuizen
zodat wij thuis zijn bij elkaar

  • Denkend aan Danny Huijer | † 18 september 1994

tot wolken spreken

tot wolke spreken

als ik tegen wolken praat
is het omdat zonder jou
de warme chocolade
in de koude gure winter
mij niet smaken wil

natuurlijk is het goed zo
met de mensen om mij heen
die aardig zijn en vriendelijk
toch blijft het moeilijk
dapper alleen te zijn
na het dutje bij de koffie
smaken koekjes anders nu
al smullen zingend en lachend
de kinderen van onze kinderen
mij hun liefste geluiden ooit

altijd nog klopt mijn hart
als bij die eerste keer
toen ons de prille liefde
lieve woordjes fluisterend
ons elkaar nestelen deed

nu zijn het de wolken
aan wie ik stilletjes vertel
dat ik lachen moet tot ik huil
om de gratie van verwondering
die mij het eeuwig houden van brengt

tot wolken spreken

  • Overpeinzing | 11 augustus 2019