meer dan ooit

meer dan ooit.png

meer dan ooit ben jij aanwezig
juist nu
nu jij niet meer hier bent

nu is er het weten
nog voor ik was
keek jij uit naar mij
en toen ik was
beschutte jij mij

meer dan ooit ben jij aanwezig
juist nu
nu jij niet meer hier bent

nu is er het weten
de eerste stapjes
met vallen en opstaan
de eerste woordjes
jij leerde ze mij

meer dan ooit ben jij aanwezig
juist nu
nu jij niet meer hier bent

nu is er het weten
dat het loslaten ooit
juist in lief en leed
als van zelf sprekend
jou er altijd deed zijn

meer dan ooit ben jij aanwezig
juist nu
nu jij niet meer hier bent

nu is er het weten
mijn hoop en vertrouwen
mijn geloof in liefde
jij gaf mij die schat
om haar door te geven

lieve moeder
ik dank je daarvoor
ik draag en deel het verder
meer dan ooit
met jou aan mijn zij

  • Geschreven voor Wilhelmina Diepkelina Adriana Cornelia Boogaard-van den Hout | Miep | Zwijndrecht, 24 mei 1932  – † Heiloo, 5 april 2019
Advertenties

tijd heelt niet

tijd heelt niet.png

nee
natuurlijk heelt niet
tijd mijn wonden
van jouw verlies

mij blijft het litteken
trots jou dragen
opdat nooit jij verdwijnt

havenzicht

schip in haven.png

het schip naar de overkant
ligt altijd opgetuigd
klaar in de haven

ooit zeilt het verder weg
dan jij en ik kijken kunnen
naar eindeloze zonneschijn

meer dan woorden vertellen
zal mijn hart dan ook tranen
om het geluk dat jij mij bracht

  • Mijmering | maart 2019

briefje voor later

briefje voor later.png

nee bang niet
voor de dood
ben ik niet bang

die afslag echter
de boot trein of bus
mis ik graag

in het weten
dat eens onverhoopt
die uitrit komt

mijn reis dan
naar de overkant
zal vol zijn

gevuld met souvenirs
van ontmoette mensen
die elkeen bewogen

vol ook van verwachting
aan de herenigingen
die komen zullen

want waar ik ga
wachten mij velen
die vooruit al gingen

  • Gedachtenspinsel | 1 maart 2019

één keer zag ik hem | sander

een keer sander.png

komt wel goed ma
maak je maar niet ongerust…

geruststellende woorden
simpel en vanzelfsprekend spreekt hij ze
bij het weggaan
het werk wacht

één keer slechts
slechts één keer zag ik hem
dáár
op die vrijdag
25 februari 2000
één keer
sander!

jong en enthousiast
levenslust stralend
trots
op zijn werk
zijn collega’s en baas
‘zijn’ zaak
‘zijn’ keuken
alles nieuw
spiksplinternieuw

deze avond
een feestavond
ons dank-je-wel
aan een goede vriend
is de start

de keukengarde
de chef met zijn maatje
sloft zich het vuur
een potje hier
een stoofje daar
een bordje zus
een schaaltje zo

waar het feest ten einde loopt
de kop eraf
succesvol
even swingen nog
hij
met de crew
en een enkele gast

het leven lacht succes
en hij lacht mee
jong en enthousiast
levens- en werklust stralend

de nacht is kil koud
de weg glad
hier en daar
hij rijdt
glijdt
een paal
een klap
water
donker en koud
de ware werkelijkheid
meedogenloos hard
een gebroken nek
dood!

één keer slechts
slechts één keer zag ik hem
dáár
op die vrijdag
25 februari 2000
één keer

sander
ik hoor het hem zeggen
komt wel goed ma
maak je maar niet ongerust…

geruststellende woorden
simpel en vanzelfsprekend spreekt hij ze
bij het weggaan

en nu
nu is hij dood
dóód!!!

  • Geschreven voor (de ouders en naasten van ) Sander † 26 februari 2000

vol leven

Vol leven 2.png

de agenda van het leven
was ons voller dan volst
dankzij de liefdes en de naasten
die ons het leven vieren lieten

in het nu elkaar weten
aan de overkant van de tijd
zullen wij steeds weer genieten
van de langzaam groeiende berg
van opdiepende herinneringen
die gelijk herontdekte brieven
zich steeds opnieuw lezen laten

die kunst van herinnering
zullen wij leren beteren
door almaar nieuwe beelden
die als afgestofte filmopnamen
ons blijvend bij elkaar brengen
als steeds weer nieuwe exposities
in onze ramen van herinnering

in het licht van ondergaande zon
zijn zij een levende muurtekening
in tegeltjes zich uitvergrotend
die het verlangen naar toen wakkeren
zoals ons de seizoenen van de liefde
ooit van pril groen tot zonnig goud
ons een onverbrekelijke band smeedden

met elke herinnering als fonkelnieuw
blijven wij ook nu naast elkaar lopen
liefdevol ons vastbijtend in elkaar
zoals de eerste verkenning van toen

de agenda van ons leven
laat jij ons zo voller dan vol
dankzij de liefde en de nabijheid
die jij ons steeds weer vieren laat

  • Voor Maria van Ginneken – de Nooijer | 31 augustus 1951 – 3 februari 2019

 

de onvergetelijke momenten

 

de onvergetelijke momenten.png

de onvergetelijke momenten
van de herinneringen aan jou
zijn mijn onbetaalbaar vermogen
die mij onder de huid pulseren
met de genoeglijke intensiteit
ze helemaal opnieuw te beleven
als een mooi album vol met foto’s
dat ik steeds doorlopen mag met jou

Als her-ondekte brieven

Steeds weer geniet ik de langzaam groeiende berg.png

steeds weer geniet ik jou

jou en de langzaam groeiende berg

die in opdiepende herinneringen

als herontdekte brieven

en afgestofte filmopnames

zich lezen laten en kijken

de overkant

de overkant.png

toen ik jou loslaten moest
bij de brug naar de overkant
was ik niet bang voor verdriet
omdat juist dat mij herinnerde

onophoudelijk als de brug zelf
waaien mij nu jouw souvenirs
die mij veilig en vertrouwd
als onzichtbare armen dragen

in het diepe water verzonken
schragen pijlers de overgang
als de getrainde schouders
die jij mij was en blijven zult

de flarden van mist en nevel
die aan gene zijde hangen
voelen als een donzen dekbed
dat mij comfortabel warmt

gelijk een cocon is haar reling
waaruit als zomerse vlinders
tot mijn steun en toeverlaat
jouw aandenkens fladderen

de oevers van de overkant
zij lijken eindeloos en ver
terwijl ik jou naast mij weet
bij elke voetstap die ik doe

groots als die eindeloze brug
is diep en erkentelijk mijn dank
die ik zwaai naar de overkant
tot ik jou daar ooit weer zie

  • Voor allen die wij aan de overkant van onze tijd weten | 26 december 2018

jij bent de brug

brug naar de overkant

omdat de oevers ervan
ik hier niet zien kan
lijkt de overkant zo ver

toch weet ik jou
naast mij lopend
bij elke stap die ik zet

tekst: Peter Paul J. Doodkorte | foto: Chris van Es