broer, van de natuur gekregen vriend

broers

broer
van de natuur gekregen vriend
we groeiden op
– samen –
hetzelfde nest
dezelfde normen
– de waarden –
ons doorgegeven
zoals het klokje thuis tikt

het ouderen
ondeugend soms
maar wijzer ook
– op den duur –
ieder voor zich

de keuzes
– van jou zowel als van mij –
soms zo overeenkomstig
dan weer wezensvreemd
– voor elkaar –
maar uiteindelijk
zo potje – zo dekseltje

de liefde voor het leven
het werk
kinderen – vrienden
ieders eigen weg
– meer en meer –
ontrolde zich

en dan
het leven lacht niet meer
– niet voor jou –
zomaar opeens
tijd van afscheid

broer
– een welgemeend vaarwel
een al hunkerend ‘tot ziens’-
dít
dít is wat ik zeggen wil
dank je wel
voor de jaren samen
als broer
van de natuur gekregen vriend

  • broer, van de natuur gekregen vriend | geschreven bij het overlijden van de broer van arco smit (capelle).

 

Spin de herinnering

cocon van eeuwige liefde

dag vlinder wildeman

  • voor lydia (lepidoptera)

vlinder2

de vlinder
zich ontpoppend in ultieme pracht
uit haar broos brekend huis
is er het weten
onvermijdelijk
– maar te vroeg toch-
gekomen is zij
de tijd van gaan

ons latend
een bloemenlezing van herinnering
de energie tot voortgaand leven
geworteld in jouw stralende blijdschap
jouw vlindereigen fladderende onrust
– even hier nog, en daar
dit nog, en dat
voor hem, voor haar –
de onvoorwaardelijke trouw
je natuurlijke zorg
voor jouw grootste liefde
en daaruit ontsproten bloemenkinderen
jouw oprechte vriendschap
voor wie je liefhad

koesterend,
jouw hartverwarmende motto
“geef niet op
want jij, en jij, en jij
je hebt vrienden
zichtbaar en in het oneindige!”

en daarom
waar de regenboog kameleont
in jouw sneeuwwitgouden vleugels
die jou vlinderen
van hier naar de overkant
de eeuwige bloemenzee
ruist fluisterend
– maar krachtig welgemeend –
uit het aardse bloemenbed
door jou geliefd
en hartstochtelijk gemind
onze groet

dag vlinder wildeman

dag vlinder wildeman
ooit
ooit komen wij jou na
delen wij weer de vreugde
van smen gaan

dag vlinder wildeman

  • voor lydia voormolen-wildeman, † 30 september 2000.

 

Herinneringen zijn voor altijd

de herinnering draagt ons verder.png

dag lieve dochter…

dochter.png

dag lieve
dag lieve dochter
dag lieve mijn

véél te vroeg
voor jou
voor mij
voor wie jóu lief hebben
moet ik het zeggen

dag lieve
dag lieve dochter
dag lieve mijn

jouw pracht
jouw praal
jouw wezen
ik koester ze
stil
in wie ik ben
in wat ik doe

jouw denken
jouw doen
jouw idealen
ik breng ze
stil
aan de ander
in doen en laten
alsnog

dag lieve
dag lieve dochter
dag lieve mijn

te kort waren we samen
elkaar na
héél dichtbij sóms
– de gouden momenten –
op afstand vaker
– helaas –
weet ik nú

jouw kracht
jouw schoonheid
nog niet tot volle wasdom gekomen
maar toch
betekenisvol al
en zwanger van belofte
ik mis ze
dagelijks

dag lieve
dag lieve dochter
dag lieve mijn

waar ik
door scha’ en schande
mocht groeien
tot die ik ben
ouder
wijzer ook misschien
moest ik jou laten gaan
in de aanloop nog
naar een stralend leven

dag lieve
dag lieve dochter
dag lieve mijn

als een vader
zó hield ik van jou
die opgroeide
duurzaam gekweekt
maar met een louterende vleug
van het onverwachte
het niet gedachte

ik zág het
jouw ontwikkelen en ontluiken
tot de belofte
die jou
mij
en die jou lief zijn
hebben en hadden
werd onthouden

dag lieve
dag lieve dochter
dag lieve mijn

vader en vriend
vertrouwensman
mócht ik wezen
voor jou
die als de mijne was
in mooie én moeilijke tijden

jíj
krachtig als persoon
stijlvol ook
maar eenvoudig toch
jíj leefde het voor
méns ben je
om elkaar
voor elkaar

dag lieve
dag lieve dochter
dag lieve mijn

dat jíj er was
voor de wereld
voor mij

niet mijn vlees en bloed
maar toch
mijn was je
wilde je zijn
dank je wel
daarom
daarvoor

  • dag lieve dochter… | geschreven voor de (stief-)dochter van nico vijsma, † 5 mei 1999

hier sta ik dan

hier sta ik dan

hier sta ik dan
en vragen stel ik
– mét jou –
waarom moeten mensen dood
waarom
waarom nú
waarom déze mens

vragen
– duizend-en-één –
keer op keer

het antwoord
– weet ik –
zal niet komen
nóóit

hier sta ik dan
– zonder antwoord –
zoals jíj hier staat
in de donkerste dagen
aan het mens-zijn verbonden
en sluit aan
– verslagen –
in de stilte
van het onbeschrijfelijke

het onzegbare
met als wens
kracht en sterkte
bij het vinden en geven
van de juiste plek
aan dít verlies

hier sta ik dan
machteloos
wat móet ik zeggen
wat kán ik zeggen
alles is te weinig

nooit genoeg
zijn ze er
woorden
om te beschrijven
het gemis
het zíjn van deze mens

hier sta ik dan
is het diepste weten
het geluk
van en door deze mens
beleven en ontvangen
het kán niet meer

maar ook
wát ik al mocht ervaren,
aan déze mens
is van zó grote waarde
van zó een betekenis
dat ik mij
om kracht op te doen
– en plezier –
in gedachten
het gezicht van deze unieke mens
– steeds weer –
voor de geest zal toveren

hier sta ik dan
met als zekerheid
wat wij van hém ontvingen
niemand en nooit
neemt ons dát af

en dát
dát wilde ik laten weten
dat zijn herinnering
– lijfelijk niet meer aanwezig
in wezen des te meer –
iets geeft van ‘schaduwlopen’
en in díe schaduw
– van deze prachtmens –
zal ik mij
bij het verder gaan
gráág bevinden

  • hier sta ik dan | geschreven bij het schrijven van verschillende condoleance-berichten.

als ik stil ben…

herinnering1

lieve pap
als ik stil ben
écht stil
en luister
héél goed luister

dan hóór ik je
hóór ik jouw stem, jouw lach
jouw voetstap, jouw muziek
jouw kuchen, jouw grapjes
hóór ik de lieve woordjes die je sprak
de ruzies die wij maakten, jouw wijze raad
jouw vermaningen en jouw troostende woorden
hóór ik mijn man, mijn echtgenoot
mijn vader, mijn opa, mijn vriend
mijn vertrouweling die je wás, bént én zult blijven

lieve pap,
als ik stil ben
écht stil
en luister
héél goed luister

dan vóel ik je
vóel ik jouw lichaam, jouw liefde, jouw handen
vóel ik jouw zorg, jouw verdriet, jouw vreugde
jouw pijn, jouw kracht en jouw onmacht
jouw stilzwijgen en jouw gelatenheid, jouw bescherming
vóel ik jouw loslaten, jouw ruimte, jouw vertrouwen
jouw vriendschap, jouw vader-zijn
vóel ik jouw nachtkusje, jouw nachtkruisje
– ‘diep-er-in-nooit-er-uit’ –
voel ik jou als mijn maatje, mijn man
mijn echtgenoot
mijn vader, mijn opa, mijn vriend
mijn vertrouweling die je wás, bént én zult blijven

lieve pap
als ik stil ben
écht stil
en luister
héél goed luister

dan dénk ik je
dénk ik je als de zoon en broer ván
als de jongeling
de onderwijzer, het hoofd der school
dénk ik je als de pianist, de organist, de dirigent
dénk ik jouw gedachten, jouw oordeel
jouw liefde, jouw stijl, jouw taal
dénk ik jouw oplossing, jouw maniertjes, jouw rust
dénk ik jou als mijn liefde, mijn echtgenoot
mijn vader, mijn opa, mijn vriend
mijn vertrouweling die je wás, bént én zult blijven

lieve pap
als ik stil ben
écht stil
en luister
héél goed luister
hoor, voel en denk ik jou
zoals je was, bent en altijd zult zijn
op die héél speciale manier
voor ieder zo héél speciaal eigen

zó ook sluit ik je in mijn hart
in de wetenschap pap
je bent niet dood
je lééft
in mij en in ieder die jij en jou liefhad

als ik stil ben
écht stil
en luister
héél goed luister
hóór, vóel en dénk ik jou pap
en dat, dát wat ik jóu en jij míj nog zeggen wil
zeggen we elkaar
als ik stil ben
écht stil…

  • als ik stil ben… | geschreven bij het overlijden van mijn vader.

Afscheid baart herinnering

elk afscheid.png

druppels

druppels.png

de druppels
de druppels die jij ons liet
– van druilige buien
mistig grauw en grijs
– van klaterend gelach
gul en welgemeend
– van zeeën die jij bevoer
heinde en ver
– van overwonnen stormen
zwart en dreigend
– van gehuilde tranen
om verdriet of geluk
– van het kabbelend genieten
stil en intens

de druppels
de druppels die jij ons liet
ze tintelen huid en hart
soms verfrissend confronterend
dan weer schuil gevend verwarmend

de druppels
de druppels die jij ons liet
regenboogrijk geschakeerd
ze kleuren de herinnering levend
aan jóuw zijn
voor én met ons

voor altijd!

  • geschreven voor broer Gerbrand, † 6 augustus 2000.

 

De gift van herinnering

wat voorbij is.png