trap naar de overkant

trap naar de overkant

bij de trap naar de overkant
sta ik elke dag weer stil
vroeg als al vogels zingen
die de zon tot licht brengen

als de hemellucht bedekt is
met grijze dekens van wolken
als de hele wereld doordrenkt is
door gestaag vallende regen

wanneer in het vroege voorjaar
de bloemen weer bloeien gaan
die ons weer glimlachen laten
in verwachting van de zomer

in de winter als het sneeuwt
als mijn mond koud mist blaast
in de herfst als door vallend blad
de wereld kleurrijk zich kleedt

en steeds weer opnieuw dan
herinner ik me jou in mijn hart
dankbaar voor de tijd van toen
die altijd nog mij verder draagt

  • 3 mei 2020

de overkant van tijd

de overkant van tijd.png

de overkant van tijd
heeft een plek in zijn tuin
die de schoonheid heeft
die alleen jij hem bieden kan

zo herinneren wij jou nu
in elke bloem die voor ons bloeit
om de liefde voort te planten
die jij ons te leven geeft

 

eindeloos

eindeloos

nu jij hoger dan hoger bent
in de oneindigheid van de horizon
kijk jij vanaf de overkanten tijd
naar het schitterende vergezicht
van wat jij ons in liefde erven laat

dat alles is verbonden aan herinnering
waarlangs wij blijvend wandelen mogen
in de stilte van de tijd koesterend
wat jij ons van harte bent geworden
de man vader en opa die ons trotst

nu jij bent waar de tijd voorbij vaart
laat sterker nog dan ooit hiervoor
ons opnieuw de betekenis ervaren
van jouw handen op onze schouders
die weg wijzend ons sturen blijven

ons avontuur van leven voortgaand
weten wij jou in onze rugzak gekropen
van waaruit jij ons zachtjes fluistert
wat de weg naar het weerzien plaveit
jouw lessen van liefde wijsheid en geduld

waar jij altijddurend eindeloos bent
blijft de prachtige echo van jouw zijn
ons hunkerend in de harten kloppen
zoals de plaatjes in ons geheugen
het plakboek ervan tot leven wekken

  • Bespiegeling voor (de familie van) Thomas Crump | Londen, 26 september 1929 – 31 juli 2019

havenzicht

schip in haven.png

het schip naar de overkant
ligt altijd opgetuigd
klaar in de haven

ooit zeilt het verder weg
dan jij en ik kijken kunnen
naar eindeloze zonneschijn

meer dan woorden vertellen
zal mijn hart dan ook tranen
om het geluk dat jij mij bracht

  • Mijmering | maart 2019

jij bent de brug

brug naar de overkant

omdat de oevers ervan
ik hier niet zien kan
lijkt de overkant zo ver

toch weet ik jou
naast mij lopend
bij elke stap die ik zet

tekst: Peter Paul J. Doodkorte | foto: Chris van Es

het kind herinnert zich jou

het kind in mij weet.png

waar de overkant zwaait…

de overkant zwaait.png

ik zal van het nieuwe jaar het boek openen

de pagina’s zijn blanco nog

ik neem mij voor er woorden op te schrijven

die altijd gedoopt zijn

in de inkt van ons samen zijn

 

vaarwel pa

Vaarwel pa.png

vaarwel pa
geniet van eeuwig de rust
daar – aan de overkant
die wij in het aardse
in en met elkaar
lastig vinden konden

hier leidde de omgang
over wonderlijke paden
waarlangs over en weer
in het doen en laten
zonder of met elkaar
soms de keuzes schuurden

toch – hier en nu
is er stil het weten
van soms onzichtbare draden
die stevig ons verbonden
daarom ook zeggen wij
liever nog was jij hier

toch en éven nog
om elkaar te zeggen
waarvoor eerder wij
de woorden mistten
voor de vragen ook
die antwoordden zouden

dit moment van afscheid
komt rauwer daarom
in en op ons gemoed
want ergens eens of ooit
hielden wij de hoop
elkaar echt te vinden toch

vaarwel pa

wij vervolgen de weg
gepakt en gezakt met heugenis
vluchtig als een schaduw soms
die ons jou herinneren doet
in goede en in slechte dagen
als de vader van ons leven

vaarwel pa!
dat wij onszelf begrijpen
als ooit – dáár
wij elkaar weer zien
dáár – aan de overkant
waarheen jij nu vaart

vaarwel pa!

  • Geschreven voor (de (klein-)kinderen van) Dirk de Paauw – geboren 29 augustus 1952 en overleden 2 april 2017

In het hart gesloten

aan de overkant1.png

Groots

groots.png

Geschreven uit dankbaarheid voor Joop (Groots) van der Schilden, in het eeuwige opgenomen op 30 november 2016