adieu

181110 dag pa.png

in het weten van een mooie leeftijd
waarin nooit echt ziekte zich liet zien
zeiden wij vaarwel
het was mooi maar ook zo op

adieu zeiden wij
nadat jij langzaam
in diepe slaap verzonken was
om langzaam weg te glijden
naar de overkant van tijd
waar wij ooit en eens
jou weer vinden zullen

dag pa!

Pa

pa.png

  • Dankbaar voor de blijvende herinnering aan Johan Henricus Doodkorte 06-08-1921 – 27-10-1997

weet je pa

bernard rutten.png

weet je pa
ook na vandaag wel
zal zonder antwoord
het waarom toch
mij blijven bozen

zal ik tranen huilen
van verdriet om het verlies
van vanzelfsprekend toch
altijd jouw aanwezigheid
in het hier en nu

maar weet je pa
de armen om elkaar
trots of troostend
knuffelend geslagen
zal ik blijven voelen

zoals dag in dag uit
in voor en tegenspoed
ik horen blijven zal
de liefde en de lessen
die jij mij gaf en leerde

want weet je pa
altijd voelt het nog
als houden onze handen
verstrengeld en kalmerend
stevig leidend elkaar vast

zoals ik schuil vinden blijf
als dagen lastig vragend
mij denkend aan jou
het antwoorden geven
dat ik niet vinden kan

weet je pa
jou zo mijmeren mogen
toveren zich de tranen
mij de lippen krullend
tot parels van herinnering

die lachend kusjes werpen
naar de overkanten tijd
waar van mijn zijn
nu de wortels zetelen
die mij tot rugzak zijn

dat weet je pa
dat wil ik je zeggen toch
voor mij was ben en blijf je
de bron van mijn bestaan
mijn vader mijn pa

  • Geschreven voor Linda Melse en haar familie na het overlijden van haar vader Bernard Rutten (76 jaar)| 28 december 2017

vaarwel pa

Vaarwel pa.png

vaarwel pa
geniet van eeuwig de rust
daar – aan de overkant
die wij in het aardse
in en met elkaar
lastig vinden konden

hier leidde de omgang
over wonderlijke paden
waarlangs over en weer
in het doen en laten
zonder of met elkaar
soms de keuzes schuurden

toch – hier en nu
is er stil het weten
van soms onzichtbare draden
die stevig ons verbonden
daarom ook zeggen wij
liever nog was jij hier

toch en éven nog
om elkaar te zeggen
waarvoor eerder wij
de woorden mistten
voor de vragen ook
die antwoordden zouden

dit moment van afscheid
komt rauwer daarom
in en op ons gemoed
want ergens eens of ooit
hielden wij de hoop
elkaar echt te vinden toch

vaarwel pa

wij vervolgen de weg
gepakt en gezakt met heugenis
vluchtig als een schaduw soms
die ons jou herinneren doet
in goede en in slechte dagen
als de vader van ons leven

vaarwel pa!
dat wij onszelf begrijpen
als ooit – dáár
wij elkaar weer zien
dáár – aan de overkant
waarheen jij nu vaart

vaarwel pa!

  • Geschreven voor (de (klein-)kinderen van) Dirk de Paauw – geboren 29 augustus 1952 en overleden 2 april 2017

als ik stil ben…

herinnering1

lieve pap
als ik stil ben
écht stil
en luister
héél goed luister

dan hóór ik je
hóór ik jouw stem, jouw lach
jouw voetstap, jouw muziek
jouw kuchen, jouw grapjes
hóór ik de lieve woordjes die je sprak
de ruzies die wij maakten, jouw wijze raad
jouw vermaningen en jouw troostende woorden
hóór ik mijn man, mijn echtgenoot
mijn vader, mijn opa, mijn vriend
mijn vertrouweling die je wás, bént én zult blijven

lieve pap,
als ik stil ben
écht stil
en luister
héél goed luister

dan vóel ik je
vóel ik jouw lichaam, jouw liefde, jouw handen
vóel ik jouw zorg, jouw verdriet, jouw vreugde
jouw pijn, jouw kracht en jouw onmacht
jouw stilzwijgen en jouw gelatenheid, jouw bescherming
vóel ik jouw loslaten, jouw ruimte, jouw vertrouwen
jouw vriendschap, jouw vader-zijn
vóel ik jouw nachtkusje, jouw nachtkruisje
– ‘diep-er-in-nooit-er-uit’ –
voel ik jou als mijn maatje, mijn man
mijn echtgenoot
mijn vader, mijn opa, mijn vriend
mijn vertrouweling die je wás, bént én zult blijven

lieve pap
als ik stil ben
écht stil
en luister
héél goed luister

dan dénk ik je
dénk ik je als de zoon en broer ván
als de jongeling
de onderwijzer, het hoofd der school
dénk ik je als de pianist, de organist, de dirigent
dénk ik jouw gedachten, jouw oordeel
jouw liefde, jouw stijl, jouw taal
dénk ik jouw oplossing, jouw maniertjes, jouw rust
dénk ik jou als mijn liefde, mijn echtgenoot
mijn vader, mijn opa, mijn vriend
mijn vertrouweling die je wás, bént én zult blijven

lieve pap
als ik stil ben
écht stil
en luister
héél goed luister
hoor, voel en denk ik jou
zoals je was, bent en altijd zult zijn
op die héél speciale manier
voor ieder zo héél speciaal eigen

zó ook sluit ik je in mijn hart
in de wetenschap pap
je bent niet dood
je lééft
in mij en in ieder die jij en jou liefhad

als ik stil ben
écht stil
en luister
héél goed luister
hóór, vóel en dénk ik jou pap
en dat, dát wat ik jóu en jij míj nog zeggen wil
zeggen we elkaar
als ik stil ben
écht stil…

  • als ik stil ben… | geschreven bij het overlijden van mijn vader.