Als ik er niet meer ben

robert long.png

  • Voor als er afscheid van mijn resten wordt genomen

Ik hoop tenminste dat de vrienden die ik ken
ook inderdaad die laatste keer nog willen komen.

En dat ik ook voldoende stof heb nagelaten
Voor wat verhalen die je glimlachend vertelt
En dat je toch met liefde over me kunt praten.
Al heb ik jullie soms dan ook teleurgesteld

Dit is een liedje voor de aula na de dienst
Voordat ik weggedragen word door de suppoosten
En voor de koffie en de cake wordt opgediend
Dit is bedoeld om wie er achterblijft te troosten.

Nou ja je mag natuurlijk best een traantje laten
Dat vind ik ergens ook wel weer een compliment
Maar niet te lang dan, want je weet dat zal niet baten
Wie overleden is die blijft dat tot het end

Dit is een liedje voor het feest dat achteraf pas
Wordt gevierd door alle vrienden en vriendinnen
Die nog wat aarde en wat bloemen op m’n graf
Hebben gestrooid en daarna kan het feest beginnen

Dus vul de glazen en bespreek m’n fouten
En denk na het drinken met vertedering en weemoed
En laat de geesten en lach dansen op tv
Een maf idee, jouw feest waaraan je zelf niet meedoet

Dit is een liedje voor wanneer ik ben vergaan
Voor als m’n grafsteen overwoekerd en verzakt is
Als er geen enkel kleinkindje meer zal staan
Omdat de laatste nabestaande te verzwakt is

Dit is een liedje dat uiteindelijk verstomt
Maar altijd zullen er weer nieuwe liedjes komen
Zoals er altijd ook weer nieuwe vreugde komt
En nieuwe liefde, nieuwe hoop en nieuwe troost

Ondanks tranen, ondanks dood en ondanks pijn
Is dit een liedje voor dat jullie er nog zijn
Ondanks de tranen ondanks dood en ondanks pijn
Dank jullie wel dat jullie m’n vrienden wilden zijn

  • door Robert Long
Advertenties

Laatste wens

paul van vliet.png

Ik ben niet bang
Om dood te gaan
Ik ben alleen maar bang
Voor de manier waarop
Ja goed het is nog niet zover
En als je ‘t niet wilt
Daarover praten
Dat ik liever stop
Dan hou ik er meteen weer over op.

Maar toch, je weet het nooit
Het is natuurlijk onzin
Maar je denkt wel es van ‘als’
En ‘hoe’ en ‘wat’
En het is ook daarom dat…
Nee alles werkt nog goed
En functioneert nog
Zoals het moet maar toch…

Ja kijk, ik ben zo bang
Dat als het zover is
Dat er dan mensen
Gaan beslissen over mij
Mijn lichaam en mijn leven
En mijn dood
Omdat ze vinden dat ikzelf
Dat niet meer kan
En…dat zíj dat dan…

Dus daarom zeg ik het
Je toch maar liever nu
Voor het geval dat
Als ik dan…
Wou ik je vragen of
Jij…als het kan
Ervoor wil zorgen
Dat ik niet in zo’n ziekenhuis
Maar bij ons thuis
En in mijn eigen bed
Op de manier zoals ik wil…

Het laatste restje zelfrespect
Dat je een mens moet laten
Is toch, dat hij zelf mag zeggen
Hoe hij wil dat hij vertrekt.
Jij kent mijn lichaam beter
Dan zo’n dokter of zo’n
Zuster met een thermometer
En hoe het met mij gaat
Hoef jij niet af te lezen
Van zo’n apparaat
Jij hoeft mijn hartslag
Niet te meten
Jij zal na al die jaren
Beter weten
Hoe het daarmee staat…

Jij hebt het kloppen
Van mijn bloed
In jou gevoeld…, ja toch?
Jij kent mijn adem en mijn angsten en mijn zweet
Jij kent toch ieder plekje van mijn huid
En als iemand weet
Wat ik daaronder voel
Ben jij dat toch…?

Dus, als het zover is
Laat mij dan thuis
Dat jij niet op bezóek komt
Maar d’r bént
Gewoon zoals altijd
Mijn eigen bed, mijn eigen huis
Vertrouwd, bekend

Ja, God
Ik zit maar wat te zeuren
En het is nog niet zover
Maar goed
Dan weet je ‘t vast
Voor straks
Mijn laatste wens:
Mijn eigen huis
Mijn eigen bed
En jouw intensive care.

  • Tekst: Paul van Vliet

hier sta ik

 

eikeblad water

hier sta ik dan
een oude eik
wiens takken ooit
jong en groen nog
zich verstrengelden
met een appelboom

uit de wortels
van die omhelzing
entten zich de loten
die schuilend eerst
groter groeiend later
uit onze schaduw traden

zo is vol het leven
in het kleine woud
dat wij samen waren
tot rot op zekere dag
ziek en dodelijk
mij mijn liefde velt

in alle seizoenen
zo leerde mij het leven
kan het bladerdak
zacht en lieflijk ruisen
maar ook stormend
het zwiepend slaan

hier sta ik dan
die oude eik
tanden knarsend
om het jonger hout
dat tegen de natuur
van mij gesneden werd

een behouden vaart
dat wens ik jou
naar de overkant
waar eens herenigd
ooit het kleine woud
ons weer ritselen zal

  • Geschreven voor een pa (Cees) Melse (91) die na zijn vrouw (Antje van Mourik) en twee eerdere overleden dochters ook een derde dochter (Marianne – 67) naar overkanten tijd vertrekken ziet | 24 januari 2018

weet je pa

bernard rutten.png

weet je pa
ook na vandaag wel
zal zonder antwoord
het waarom toch
mij blijven bozen

zal ik tranen huilen
van verdriet om het verlies
van vanzelfsprekend toch
altijd jouw aanwezigheid
in het hier en nu

maar weet je pa
de armen om elkaar
trots of troostend
knuffelend geslagen
zal ik blijven voelen

zoals dag in dag uit
in voor en tegenspoed
ik horen blijven zal
de liefde en de lessen
die jij mij gaf en leerde

want weet je pa
altijd voelt het nog
als houden onze handen
verstrengeld en kalmerend
stevig leidend elkaar vast

zoals ik schuil vinden blijf
als dagen lastig vragend
mij denkend aan jou
het antwoorden geven
dat ik niet vinden kan

weet je pa
jou zo mijmeren mogen
toveren zich de tranen
mij de lippen krullend
tot parels van herinnering

die lachend kusjes werpen
naar de overkanten tijd
waar van mijn zijn
nu de wortels zetelen
die mij tot rugzak zijn

dat weet je pa
dat wil ik je zeggen toch
voor mij was ben en blijf je
de bron van mijn bestaan
mijn vader mijn pa

  • Geschreven voor Linda Melse en haar familie na het overlijden van haar vader Bernard Rutten (76 jaar)| 28 december 2017

is dat niet zonde

Is dat niet zonde.png

ik weet natuurlijk
eens vindt iedereen
vrijheid in eeuwigheid
aan de overkant van de tijd

ik besef ook
om hem te ontlopen
kun je als hij komt
niet je koffers pakken

natuurlijk begrijp ik
dat waar uit vier streken
de laatste wind blaast
ook jouw steentje vallen kan

natuurlijk blijf ik
na vandaag luisteren
de shake rattle and roll
die jij ons erven laat

ik dans natuurlijk
op elk feest van leven
als in nieuw orleans
jouw boogiewoogie baby

ik droom ook
van de zorgeloze liefde
die jij bezingt
elke avond rond deze tijd

natuurlijk hoop ik
op de blauwe bessen heuvel
ook de schat te vinden
die jou jouw vrijheid gaf

natuurlijk vaar ik
ook mijn bootje verder
naar waar de overkant
ooit mijn haven legt

ik zeg daarom
dankbaar en hoopvol
tot weerziens
in plaats van vaarwel

ik aanvaard dus
zoals het is
moet het zijn
maar toch

is dat niet zonde

  • Geschreven naar aanleiding van het overlijden van Fats Domino, geboren als In memoriam Antoine Dominique Domino (New Orleans, 26 februari 1928 – Harvey, 24 oktober 2017). Hij was een rhythm-and-blueszanger-pianist. In de jaren 50 en 60 was hij de bestverkopende Afro-Amerikaanse muzikant.

  • Voor zijn bijdragen aan de rock-‘n-roll werd Domino in 1986 opgenomen in de Rock and Roll Hall of Fame. Daarnaast werd hij ook opgenomen in The Louisiana Music en Songwriters Hall of Fame. Domino staat op nummer 25 in de Rolling Stone-lijst 100 Greatest Artists of All Time.

stil stilt de stilte

stil stilt de stilte.png

op gezag van haar bezetter
zonovergoten en niet vermoedend
op een doodgewone zaterdag
verzamelt zich de gemeenschap

dan scheidt haar woeste woede
van mannen en vaders
samen met de vrouwen
de kinderen en hun moeders

gruw gruwelt gruwelijk zo
als dood en verderf zaaiend
zinloos moordend de ss
hen daarna het leven neemt

als mannen met de zeis
worden barbaars grimassend
als waren het korenhalmen
vaders en mannen neergemaaid

vrouwen moeders en kinderen
in gods heilige huis gedwongen
worden niemand en niets ontziend
opgehokt verbrand en opgeblazen

het dorp en haar mensen
zeshonderd tweeënveertig in getal
worden in ijziger dan ijzige ijzigheid
vlammend de toekomst ontnomen

in van sadistische salvo’s de ruïne
die ter getuigenis ons herinnerd
aan wreder dan wrede wreedheid
stilt stil nu de stilte van verlatenheid

  • Geschreven naar aanleiding van een bezoek aan het verlaten dorp Oradour-sur-Glane (Frankrijk).

 

  • Oradour-sur-Glane ligt een half uur rijden van Limoges. Het dorp is op 10 juni 1944 verwoest nadat bijna alle mensen in het dorp vermoord waren. Alles ligt nog op de plek waar het op die beruchte dag is achtergelaten. Het dorp is zo een stille getuige van de gruwelheden die in het dorp zijn gebeurd.

 

  • Op 10 juni 1944 werd het dorp afgesloten door de SS. Alle wegen van en naar het dorp werden geblokkeerd. Alle inwoners werden uit hun huizen gehaald en verzameld op straat. Op dit moment werden de mannen en vrouwen van elkaar gescheiden. Mannen werden vrij snel na de scheiding doodgeschoten, de vrouwen en kinderen werden in de kerk opgesloten die vervolgens tot ontploffing werd gebracht. Zes mensen wisten te ontsnappen uit de handen van de SS’ers. De rest van het dorp werd verwoest, huizen werden in brand gestoken. In een paar uur tijd verloren 642 mensen het leven.

vrijheid vraagt

vrijheid vraagt herinnering.png

waar het spoor eindigt

het leven is geen zoete krentenbol robin patist

Als wij dan toch (4 mei 2017)

Als wij dan toch

als wij dan toch

als wij dan toch
vandaag stilstaan
bij de velen die vielen
door oorlog en terreur
door aanslag en geweld
in de jaren
net of lang geleden
laten wij dan ook
even maar
naar onszelf kijken
opdat wij zien
hoe onverdraagzaam
jegens anders zijn
wij ons zelf gedragen

als wij dan toch
vandaag stilstaan
bij de velen die vielen
om betekenisloze macht
in zinloze strijd
laten wij dan ook
het besef doen landen
dat actief en passief
voor iets of iemand
die anders denkt
anders is of doet
respect de belofte is
die wij geven en vragen
om, voor en met elkaar

als wij dan toch
vandaag stilstaan
bij de velen die vielen
om ons te geven
wat hen toekomst benam
laten wij dan morgen
niet vergeten zijn
wat wij vandaag herdenken
laten wij dan ook
niet even maar
in dit moment van stilte
maar elke dag opnieuw
ons dat herinneren
wat vandaag ons bezint

  • Geschreven naar aanleiding van Dodenherdenking | 4 mei 2017

vaarwel pa

Vaarwel pa